Blog: Een sociaal leven

Iets wat wij nooit voor mogelijk gehouden hadden was dat onze Aspergerpuber zoon een sociaal leven zou hebben. Want tja, als je anderen niet snapt en niet weet hoe je contacten legt en daarna kan onderhouden, hoe kom je dan überhaupt aan een sociaal netwerk?

Natuurlijk hebben wij daar wel wat enige sturing in gegeven, en zit hij uiteindelijk na wat omzwervingen gewoon op een teamsport in ons dorp. Bewust gedaan, want met deze jongeren moet hij straks ook omgang hebben als hij ouder is, samen naar de kroeg of andere activiteiten ondernemen. Dit is zijn dorp, een omgeving waar hij opgroeit daar moet hij toch op zijn minst thuis kunnen zijn. En ja, hij spreekt nu af om samen even wat ballen te gooien in de basket met zijn teamgenoten, hij fietst op met ze en zit in een app groep. Een mede schoolgenoot woont een dorp verderop en houdt van voetbal, nog altijd onze zoon zijn favo sport. Of ze samen een balletje willen trappen? En ja hoor, zoonlief gaat op zijn fiets de uitdaging aan! Met googlemaps als back up stapt onze puber op de fiets om onbekend terrein te verkennen.

Dit overtreft onze stoutste verwachtingen. In de mei vakantie is onze zoon dan ook flink aan de huppel, spontaan een filmpje pakken in Beverwijk bij Cineworld met een klasgenoot. Locatie in het midden zodat ze beiden wat moeten reizen, maar ze organiseren het zelf. Een aantal voetbal momenten in de week met andere vrienden afgesproken en zelfs een trip buiten de gemeentegrenzen op de fiets staat op het programma!! Een uur fietsen voor 1 ½ uur voetbaltraining om dan weer een uur terug te fietsen met school genoot. Een omgeving die hij niet kent, team welk hij niet kent, en toch doet hij het!!

En dan na veel overleg en appen in de app groep heeft zoonlief zelf wat mensen thuis uitgenodigd. Echt waar! Ze gaan bowlen en daarna lekker de bbq aan om met elkaar te eten. Het zijn er welgeteld 4 bij elkaar, maar 4 is al heel veel voor onze zoon. Maar met 4 kan je heel veel moeilijk communiceren en afspreken hoor blijkt. Want hoe laat moet je komen, hoe laat ga je dan eten, hoe lang doe je over het eten, hoe laat moet ik dan naar huis, wat als ik eerder naar huis wil? En dan ook nog hoe kom ik thuis, wat als het wel gezellig is kan ik dan langer blijven, wat ligt er dan op de bbq, moet ik mee betalen aan het uitje, moet ik nog wat meenemen? En dat x 4.

Maar uiteindelijk zijn ze er, zoonlief bloednerveus! Maar het gaat goed, soms valt er een stilte die wij als vervelend zouden bestempelen, maar je hoort ze werken die hersenen. Wat heeft A zojuist gezegd en wat zal ik daar op antwoorden? En daar komt het dan langzaam komt er een gesprek en hebben ze het naar hun zin. Wat ach wat is het toch lastig om zo maar bij je klasgenoot thuis in de tuin te zitten en het dan hebben over andere zaken dan huiswerk? We hadden ze al een planning gegeven, eerste even wat drinken en dan om 17:00 naar de bowling om daarna aan te schuiven bij de bbq die dan al klaar zou staan.