Auti nr2?

     

Na 3 maanden wachttijd is het eindelijk zover en hebben we al 3 afspraken achter de rug bij de psycholoog voor onze 12 jarige dochter, die met ADHD-I. Waarom? Een vermoeden van PTSS opgedaan in groep 5 dat al 3 jaar zulke uitwerkingen heeft dat ze niet meer kan functioneren binnen het schoolsysteem en dus een halve thuiszitter is geworden. Een halve omdat ze in de ochtend nog wel naar school gaat en de middag nodig heeft om weer bij te trekken voor de volgende ochtend. Soms is ze geheel onthouder, wanneer er buitenschoolse activiteiten worden gehouden, die kan ze simpelweg niet meer aan.

Maar na de 3 maanden wachtlijst, wat mijns inziens echt niet kan met deze jonge kinderen, zijn we eindelijk aan de beurt. De eerste intake is weer een hernieuwde kennismaking met de psychologen van 3 jaar terug en het is het opmaken van de stand en kijken naar nieuwe mogelijkheden. We worden naar de nieuwste aanwinst doorgewezen binnen de praktijk die een vrij lege agenda heeft staan en dus meer behandelkansen op korte termijn kunnen betekenen. Enerzijds zijn we blij met deze wijziging omdat we niet meer geloven in de “softe” oude vertrouwde aanpak, we willen nu actie, anderzijds betekent het weer een intake afspraak met de nieuwe en dus nog steeds geen behandeling na 3 maanden wachten. De volgende keer zijn dochterlief en ik met zijn tweeën, manlief kan niet elke keer een vrije dag nemen om handjes te schudden. Het is even wennen deze nieuwe psycholoog, zij is afwachtend en geeft zich niet zo snel gewonnen. Ze heeft duidelijk een eigen plan en zal dat ook volgen, helaas is dat plan niet actief zoals ik wel ben, ik ben een aanpakker, grote stappen snel thuis type. Deze dame is berustend en traag in mijn optiek.

Na deze kennismaking zullen we de volgende afspraak dieper op de inhoud ingaan en gaan onderzoeken of wat wij denken ook klopt, vermoeden van PTSS of depressiviteit. Dus die tweede keer bij deze psycholoog mag moeders niet aanschuiven en gaat dochterlief lijsten invullen. Naar mijn mening had ze dat ook prima digitaal kunnen doen vanuit huis om dan vandaag direct spijkers met koppen te slaan, enfin het zijn dus lijsten geworden. Erna zouden we evalueren en plan van aanpak maken en afspraken inplannen, maar daar was een deel van de afspraak het niet mee eens en werd dit wederom naar de volgende afspraak verschoven. Moeders mag ook een lijst invullen, maar dan thuis digitaal.

De derde afspraak werd dan eindelijk de inhoud gegeven over de te volgen stappen en voorlopige diagnose. Onze dochter is dus niet depressief, maar wel degelijk speelt PTSS een pittige rol in haar functioneren, met dank aan de leerkrachten van groep 5 en 8. Dus we krijgen toestemming om te starten met EMDR, we gaan het grof vuil buiten zetten en opruimen, wat overblijft gaan we met schrijftherapie verder verwijderen. Het gaat pittig worden en de uitwerking na een sessie kan wisselend zijn van misselijk en ziek naar wat warrig of vermoeid zijn, we gaan het beleven. Maar er was nog iets opgevallen, de licht autistische kenmerken die in groep 5 waren geconstateerd zouden wel eens wat meer zijn dan licht, namelijk diagnose ASS. Een aantal schakels vallen op hun plek, we riepen het altijd wel al gekscherend “je bent meer autistisch dan je broer”, maar nu het hardop gezegd wordt, komt het toch wel even binnen. Nog een Auti in het gezin! We hebben er al 1 dus wat maakt een nummer 2 uit?

Maar toch, het had gewoon fijn geweest als ze niet al zoveel bagage met zich had mee gedragen zoals ze nu al heeft. Dat ze ook niet nu nog eens naast haar ADHD ook nog tot een officiële Auti wordt gekroond. En heus het is niet het einde van de wereld, en je kan er 100 mee worden maar het is ook niet altijd gemakkelijk, voor ons niet en voor haar niet. Gelukkig weten we hoe we haar die tools moeten reiken zodat ze weer gaat functioneren en is het een bevestiging van wat we eigenlijk al wisten. We kunnen nu alleen maar weer voorruit!

Maar toch, diep in mijn hart, had ik het voor haar zo niet gewild, niet dat ze nu niet perfect, mooi, prima, intelligent, leuk en volmaakt is. Dat kan ook niet anders, ze is een dochter van mij 😉

Marie-José